Un 2 abril de 1805 viña ao mundo, en Dinamarca, un escritor
recoñecido a nivel mundial grazas aos seus contos para nenos/as. Trátase de
Hans Christian Andersen. A data do seu nacemento foi escollida para conmemorar
o Día Internacional da Literatura Infantil e Xuvenil e fomentar a lectura entre
os máis xovenes.
Cada ano unha Sección Nacional ten a oportunidade de ser a
patrocinadora internacional do Día do Libro Infantil. Esa Sección elixe un tema
e selecciona a un autor ou autora importante do país co fin de que escriba unha
mensaxe para os nenos e nenas do mundo, e a un recoñecido ilustrador ou
ilustradora para que deseñe un cartel que se difunde en colexios, bibliotecas,
a través dos medios de comunicación, etc. Con este motivo organízanse
diferentes actividades de animación, encontros con escritores e ilustradores,
concursos e outras accións puntuais.
Este ano a mensaxe para os nenos e nenas do mundo chéganos da man de Siobhán Parkinson:
CARTA AOS NENOS DO MUNDO
OS LECTORES, a miúdo lle preguntan aos escritores como escriben as súas
historias - De onde saen as ideas? Veñen da miña imaxinación, contéstalles o
escritor. Ah, claro, adoita responder o lector. Pero, onde está a túa
imaxinación, de que está feita e é certo que todo o mundo ten unha?
Ben, responde o escritor, está na miña cabeza, por suposto, e está composta
de imaxes e palabras e recordos e rastros doutras historias e palabras e
fragmentos de cousas e melodías e pensamentos e rostros e monstros e formas e
palabras e movementos e palabras, ondas e arabescos e paisaxes e palabras e
perfumes e sentimentos e cores e rimas e pequenos estalos e asubíos e sabores
e explosións de enerxía e adiviñas e brisas e palabras. Todo iso xirando aí
dentro e cantando e comportándose como un calidoscopio e aboiando e
sentándose e pensando e rañando a cabeza.
Por suposto que todo o mundo ten imaxinación: sen ela, non seriamos capaces
de soñar. Porén, non toda imaxinación ten as mesmas cousas dentro dela.
Probablemente, a imaxinación dos cociñeiros conteña na súa maioría sabores,
da mesma maneira que a imaxinación dos artistas conterá sobre todo cores e formas.
A imaxinación dos escritores está principalmente chea de palabras.
Para os lectores oíntes de historias, as súas imaxinacións tamén se nutren de
palabras. A imaxinación dun escritor traballa, dá voltas e dá forma ás ideas,
aos sons, ás voces, aos personaxes e aos acontecementos ata convertelos nunha
historia; esta historia non está composta doutra cousa que non sexan
palabras, batallóns de garabatos desfilando polas páxinas. Entón ocorre que,
de pronto, chega un lector e eses garabatos cobran vida. Seguen estando na
páxina, seguen parecendo garabatos pero tamén están choutando na imaxinación
do lector, e este dá forma e fía as palabras para que a historia agora teña
lugar na súa cabeza, como tivo lugar na cabeza do escritor.
Este é o motivo polo que o lector é tan importante para unha historia como o
é o escritor. Só hai un escritor para cada unha delas, pero hai centos ou
miles ou incluso ás veces millóns de lectores de historias, que len no mesmo
idioma que o do escritor ou que quizais ata lean traducións en moitos outros
idiomas diferentes. Sen o escritor, non nace o conto; sen todos os miles de
lectores arredor do mundo, o conto non chegará nunca a vivir todas as vidas
que pode vivir.
Todo lector dunha historia ten algo en común cos outros lectores desa mesma
historia. Separadamente, aínda que tamén dalgunha maneira xuntos, eles
recrearon a historia na súa propia imaxinación: unha acción que é tanto
privada como pública, individual como común, íntima como internacional.
É, posiblemente, o que os humanos fan mellor.
Seguide lendo!
Siobhán Parkinson
|
